Poepzakjes
Iedere dag laat ik Pip, mijn golden doodle, uit. Ik heb altijd een voorraad zakjes bij me en ben stipt in het opruimen van Pips hondenpoep. Ik struin zelfs de bosjes in als dat nodig is. Mijn stelregel is simpel: als je het kunt zien, ruim je het op.
Toch zie ik bijna op elke wandeling dat iemand een gevuld poepzakje achterlaat. Soms langs het pad, maar ook best regelmatig in een boom. In dat laatste geval slaat mijn fantasie op hol.
Stel je voor: je loopt door het bos. Je hond struint wat rond en neemt dan die typische poephouding aan, die herken je vast. Ze zitten dan een beetje afgewend en kijken beschaamd. Je wacht keurig af, met je zakje in de aanslag, tot je hond klaar is. Als je lieveling klaar is, pak je de poep op, knoop je het zakje dicht en ga je op zoek naar een prullenbak.
Uit ervaring weet ik dat er op deze uitlaatlocatie langs de route diverse prullenbakken staan. Dus als je doorloopt, kom je beslist een bak tegen. Maar goed, terug naar de hondenbezitter in kwestie. Die kijkt om zich heen, ziet geen bak en denkt: “Weet je wat, ik hang het zakje in de struiken.”
Stop eens en vraag je af: wat denkt deze hondenbezitter, die dus zakjes bij zich heeft en een bewuste eigenaar lijkt?
Ik heb daar wel wat theorieën over. Bijvoorbeeld: de persoon denkt dat er elke dag een opruimploeg van de gemeente langskomt en het zakje wel zal meenemen. Of – en dat zou best kunnen – de persoon gebruikt biologisch afbreekbare zakjes en denkt dat die vanzelf afgebroken worden. Maar waarom hangt het zakje dan in een struik en ligt het niet op de grond?
Tenslotte is er de laatste optie: een baldadige eigenaar die in een vlaag van enthousiasme het zakje omhoog zwiept. Het schiet hem uit de hand, vliegt in de struiken en blijft daar hangen omdat de struik te hoog is.
Geweldig toch, hoe je fantasie geprikkeld kan worden door een hondenpoepzakje in een struik?
